Untitled Document
 
 
• ห่างหายไปนานกับการเขียนบัยทึก ปีใหม่ •
ไม่ได้บันทึกอะไรมานานเลย ตอนนี้ลูกอายุ10 ขวบแล้ว อยู่เกรด4 แล้ว
พ่อมาโค่ได้เสิยชีวิตที่โรงพยาบาลเดือน พศจิกายน2013 ก่อนวันเกิดท่านอาทิตย์เดียวอายุ 77
ตอนพ่อโค่เสียเราก็เสียใจมากเพราะเหมือนครอบครัวเราเล็กลงอีก พ่อโค่มาบ้านเราทุกวัน
รับกระเป๋าหลานจากโรงเรียน(ตัวไม่เคยได้ติดรถมาเลยเพราะมาริโอชอบเดิน)และจะมานั่งเฝ้ามาริโอทำการบ้าน
มาโค่แย่มากอาทิตย์แรกๆ เราเองต้องค่อยปลอบและบอกว่าเขาทำดีมาก
ไม่เคยทอดทิ้งพ่อเราดูแลท่าน พาท่านไปเที่ยวด้วย และเขาโชคดีมากที่ได้อยู่กับพ่อ
เราเองเสียพ่อตั้งแต่เรายังเรียนไม่จบ ยังไม่ได้ดูแลท่านบ้างเลย
ตลอดเวลาที่ท่านเข้าโรงพยาบาลทุกครั้งโค่ก็จะไปเฝ้าพ่อเขาทุกวันไม่เคยขาดเลย 
เข้าโรงพยาบาลล่าสุดหมอบอกไปจากอาการหัวใจล้มเหลวและมะเร็งน่าจะลามไปที่สมองด้วย
โค่ยังคิดจะทำห้องให้พ่อย้ายมาอยู่บ้านเราถ้าออกจากโรงพยาบาล
วันที่เสียเรากำลังจะไปสวิส ตอนพ่อรับสายเราคิดแล้วพ่อเขาไปแล้วแน่เลย
โรงพยาบาลบอกเสียได้2ชั่วโมง
มาริโอไม่ได้เข้าไปลา หมอและพยาบาลแน่ะนำว่าอย่าให้เข้าไปดีกว่า
ท่านเหมือนนอนหลับบนเตียง ตอนเราจับหน้ายังไม่แข็งเลย
เป็นผู้ชายที่เข้มแข็งมาก ต่อสู้กับมะเร็งมายาวนาน
12ปีที่เรารู้จักท่านไม่มีปีไหนที่ไม่ต้องผ่ามะเร็งเลย

พอหลังพ่อโค่เสียเราได้สมัครให้มาริโอไปทำการบ้านและเล่นที่ Kinderhort เป็นของโบถส์ในหมู่บ้าน
เสียเดือนล่ะ230 มีค่าอาหารอีกวันล่ะ2ยูโร
วันที่ไปส่งใบสมัครครูที่สอนบอกเพื่อนจากโรงเรียนมาริโอทุกคนชมให้ครูฟัง
 "มาริโอนิสัยดีที่สุดในโรงเรียน"  ครูเลยอยากจะเจอมาริโอมาก 
ลูกก็ไม่ทำให้ครูผิดหวังน่ะ เพราะไม่ดื้อไม่ซน 
แม่กับพ่อนึกว่าลูกจะไม่ชอบไป Kinderhort แต่ลูกชอบมาก
หลังลูกเลิกเรียนตอนบ่ายลูกก็จะเดินไปที่ Kinderhort  อยู่ที่นั้นจน16.30ถึงเดินกลับบ้าน
อย่างวันศุกร์ไม่มีสอนการบ้านลูกก็ยังไปเล่นที่นั้น
อาทิตย์ก่อนโรงเรียนให้กลับบ้านตอน10โมง แม่ก็นึกว่าลูกจะกลับมาบ้าน เปล่าเลย
ลูกไปทานอาหารและเล่นที่นั้น อาหารที่เรียนลูกชอบบอกอร่อย

มาริโอมีวินัยในการเรียนมาก ต่อให้ไม่สบายก็ต้องไปโรงเรียน มีบ้างครั้งไปเรียนทั้งๆที่ป่วย
ครูฝากจดหมายมาให้เรา "ลูกป่วยให้พักอยู่บ้านก็ได้ .... "
ฝนจะตกหิมะจะเยอะก็ยังเดินไปเรียน  เรียนค่อนขางดีแต่ไม่ถึงกับดีเด่น
บ้างวันหนาวๆแม่ไม่อยากลุกจากที่นอนก็จะชวนลูกนอนต่อลูกก็ไม่เคยที่จะขี้เกียจแบบแม่เลย
ณ ตอนนี้ยังนอนตรงกลางกับพ่อกับแม่เหมือนเดิม ห้องลูกมีทั้งคอม ทีวี
แต่ก็ไม่ยอมจะย้ายไปนอน แถมไม่อายเพื่อนด้วยที่จะบอกยังนอนกับพ่อกับแม่
นอกจากวันไหนเพื่อนมานอนที่บ้านลูกก็จะไปห้องตัวเอง
ยังไม่อยากมีน้องเหมือนเดิม ถ้าพูดเรื่องนี้จะร้องไห้เป็นเรื่องเป็นราวมาก
เคยถามเมื่อไรจะไปนอนห้องตัวเองลูกบอก สัก20จะย้ายไปนอนห้องตัวเอง

คิดถึงการเขียนไดอารี่ พอดีหาภาพพ่อโค่เลยกลับไปอ่านที่เราเคยเขียน
การได้บันทึกมันช่วยเตือนความทรงจำของเรามากเลย


ห่างหายไปนานกับการเขียนบัยทึก ปีใหม่



     Share

<< หิมะตกอีกแล้ว,วันพบผู้ปกครอง >>


Posted on Sun 12 Jan 2014 6:29

penquinn
aiR many


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh